Week van het 20 jarig jubileum van Hospice Zenit

Maandagavond 16 maart 2026 begon het jubileumfeest in het theehuis in het Odapark met een boeiende presentatie door professor doctor Manu Keirse over omgaan met verlies.
Dinsdagmiddag 17 maart was de officiële dag die gevierd werd in de schouwburg te Venray. Iedereen die vanaf het eerste begin tot nu op welke wijze dan ook had bijgedragen was die middag uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn. Mensen werden bij de deur HARTelijk welkom geheten door een groep uit Ysselsteyn. Na koffie met gebak kwam zowaar Koningin Wilhelmina op het podium. Nicoline van de Beek vertolkte haar overtuigend. Het bleek dat de mystery guest in de persoon van burgemeester Michiel Uitdehaag een verrassing in petto had: ons aller Piet Lensen kreeg een welverdiende koninklijke onderscheiding. Daarna werd er druk bijgepraat met een hapje en een drankje, het leek een heuse reünie. Bij het naar huis gaan kreeg iedereen een mooie goodiebag mee met een fotoboek, het jubileumnummer van het Magazine en een kleine attentie. ‘s Avonds was er een feest voor alle huidige medewerkers.
Uiteraard werden onze gasten en hun naasten niet vergeten: de hele week was er gebak, konden mensen kiezen voor een ontspannende massage, was er de mogelijkheid om aan te sluiten bij de live muziek in de huiskamer, vrijdag werd er feestelijk gekookt voor gasten en hun naasten en het hospice was passend versierd.

Herdenkings- (zakdoekjes) boom geplant ter gelegenheid van 20- jarig jubileum

Ter gelegenheid van het 20-jarig jubileum van Hospice Zenit is een bijzondere boom geplant: de zakdoekjesboom. Deze van oorsprong Chinese boom, ook wel bekend als de vaantjesboom, staat bekend om zijn opvallende en karakteristieke bloeiwijze. In het voorjaar verschijnen de sierlijk neerhangende schutbladen, die door hun vorm en beweging doen denken aan wapperende zakdoekjes. Juist deze bijzondere verschijning geeft de boom een symbolische en verstilde schoonheid.

De keuze voor de zakdoekjesboom is dan ook zeer passend. De boom staat symbool voor zorg, troost, aandacht en herinnering — waarden die in het werk en de missie van Hospice Zenit een centrale plaats innemen. Als levend monument markeert deze boom niet alleen een bijzonder jubileum, maar verbeeldt hij ook op tastbare wijze de warmte en betrokkenheid die het hospice al twintig jaar kenmerkt.

Met het planten van deze boom is stilgestaan bij twee decennia van toewijding, ondersteuning en menslievende zorg aan gasten en hun naasten. Tegelijkertijd vormt de zakdoekjesboom een blijvend teken van verbondenheid en een herinnering aan allen die in de afgelopen jaren deel hebben uitgemaakt van de geschiedenis van Hospice Zenit.
Op de foto is de jubileumcommissie te zien bij de zakdoekjesboom. Met dit bijzondere gebaar is het 20-jarig bestaan van Hospice Zenit op waardige en blijvende wijze gemarkeerd.

Lezing van Manu Keirse in het Theehuis

Op maandagavond 16 maart werd in het Theehuis van het Odapark door prof. dr. Manu Keirse, klinisch psycholoog en expert in rouwverwerking en palliatieve zorg een lezing gegeven voor (oud)medewerkers en vrienden van het hospice en medewerkers van het Hospice Plattelandshoes en de VPTZ.  Aan de hand van de vele voorbeelden gaf hij een interessante presentatie over de manier waarop rouw en verdriet een grote rol kunnen blijven spelen in het leven van iemand die een verlies (van een geliefde, een baan, een relatie of van gezondheid) heeft geleden en hoe we daar mee om kunnen gaan.
Na afloop werd er door de aanwezigen onder het genot van een hapje en een drankje volop nagepraat en rond 22.00 uur werd de avond afgesloten.

Koninklijke onderscheiding voor Piet Lensen

Piet Lensen uit Venray is op dinsdag 17 maart benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Hij ontving de koninklijke onderscheiding uit handen van burgemeester Michiel Uitdehaag. De uitreiking vond plaats tijdens het jubileumprogramma ter gelegenheid van 20 jaar Hospice Zenit in de schouwburg.
Lensen is al 50 jaar op uiteenlopende terreinen actief als vrijwilliger bij diverse organisaties en evenementen. Hij begon zijn vrijwilligerswerk bij de vrijwillige brandweer. Sinds zijn pensionering zet hij zich met volle overtuiging in voor de technische dienst en tuinploeg van Hospice Zenit. Daar voert hij reparaties en controles uit en staat hij altijd klaar wanneer er iets moet gebeuren.
Daarnaast is hij nog steeds vrijwilliger bij Bouledrome Venray, waar hij verantwoordelijk is voor het onderhoud en groen en deel uitmaakt van de baancommissie. Ook is hij bestuurslid bij Boule Club Merselo en vervult hij verschillende taken tijdens de Avond4Daagse.
Met zijn jarenlange inzet en betrokkenheid is hij een onmisbare kracht voor vele organisaties in Venray
Foto: Rikus ten Brucke –  tekst: Peel en Maas Venray.

Vrijwilligerswerk kent geen pensioenleeftijd

Vrijwilligerswerk kent geen pensioenleeftijd. Dat blijkt in het gesprek met Annie Hesen (84) en Frans Wouters (80), vrijwilligers van Hospice Zenit in Venray. Zij zijn de oudste vrouwelijke respectievelijk mannelijke vrijwilliger van het hospice, dat dit jaar het 20-jarig bestaan viert. Annie als zorgmedewerker en Frans als levenscoach. Ze weten ook niet wanneer ze stoppen. “Vrijwilligerswerk houdt niet op als je oud bent”, zegt Frans: “Je bent oud als je stopt“
Klik op de link om verder te lezen.   Dit houdt me bezig

Foto: Frans Wouters en Annie Heesen, vrijwilligers van Hospice Zenit. Foto: Han Siebers.(Bron: De Schakel, vrijdag 27 februari 2026).

Tonny (73) is vrijwilliger in een hospice:
“Het afscheid zo mooi mogelijk maken, doe ik met heel mijn hart”

Tonny Bovee (73) staat mensen bij in hun laatste fase bij hospice Zenit in Venray.
“Is dat niet moeilijk of eng? Mensen vragen het vrijwel altijd als ik vertel dat ik in een hospice werk. Absoluut niet. Het geeft me juist een ongelooflijk goed gevoel dat ik nog zo veel kan betekenen voor mensen in hun laatste levensfase. En eng? Inmiddels weet ik dat de dood bij het leven hoort. Zo is het nou eenmaal. Negentien jaar geleden werd me via via gevraagd of ik bij hospice Zenit wilde komen werken. Mijn eigen moeder was net overleden. Ik had naast mijn werk lang voor haar gezorgd en mijn handen meer vrij. Ik meldde me aan en volgde de cursus die me ter voorbereiding werd aangeboden. Nadat ik met pensioen ging, ben ik nooit meer weggegaan. Ik kan geen mooiere werkplek bedenken dan deze. We hebben zes kamers waarin gasten kunnen verblijven. Ik ben de rechterhand van de gediplomeerde verpleegkundige en samen zorgen we ervoor dat het onze gasten aan niets ontbreekt. De gesprekken die ik met de mensen en hun familie mag voeren, zijn gouden momenten. Regelmatig ontstaat er een goede band tussen ons. Mensen zijn vaak heel dankbaar dat ik er ben. Zo vroeg een meneer van tweeënnegentig onlangs: ‘Waar denk je dat ik nou toch terechtgekomen ben?’ Ik had geen flauw idee wat hij bedoelde. ‘Ik ben al een beetje in de hemel beland’, grapte hij. Dat vond ik zo’n groot compliment dat ik er kippenvel van kreeg. Soms overlijden gasten tijdens mijn dienst. Ik vind het bijzonder als ik er voor hen en de familie kan zijn in die laatste momenten. Het afscheid zo mooi mogelijk maken, doe ik met heel mijn hart. Laatst was er een mevrouw overleden en zei haar zoon later: ‘Ik ben zo blij dat jij aan het werk was, Tonny.’ Daar was ik stil van. Thuis heb ik met een voldaan gevoel een glaasje wijn ingeschonken. Ik hoop dit werk nog lang te kunnen doen.”

Tekst: Merel Brons – Foto: Petronellanitta – Bron: Libelle